Co oznacza chodzenie na palcach? – Spotkanie z EKSPERTEM cz.2

W pierwszym wpisie dotyczącym tematu chodzenia na palcach przytaczałam wypowiedź eksperta na temat poważniejszych trudności, których konsekwencją może być takie zachowanie. Dzisiaj kilka wskazówek, co jeszcze może oznaczać fakt, że

dziecko chodzi na palcach.

Kiedy martwi nas nadmierne chodzenie dziecka na palcach warto obserwować kiedy i z jaką intensywnością się pojawia.

Jeśli dziecko wspina się na palce w sytuacji napięcia emocjonalnego lub zamyślenia – często w sytuacji ekscytacji, radości, zwiększonego pobudzenia, to oprócz konsultacji z fizjoterapeutą warto przyjrzeć się sferze emocji i wybrać się do psychologa dziecięcego.

Jeśli oprócz nadmiernego chodzenia na placach dziecko wyróżnia się spośród rówieśników w innych sferach, zaleca się konsultację z psychologiem, który jest diagnostą rozwojowym (nie każdy psycholog specjalizuje się w rozpoznawaniu wyzwań rozwojowych u dzieci). Ponadto dodatkowymi wskazówkami w tym przypadku będą przyspieszony bądź opóźniony rozwój mowy, przyspieszone zainteresowanie czytanie/liczenie lub zainteresowania nietypowe na wiek. Powtarzalne zabawy, czy silna potrzeba stałości, rutyny, „stawianie na swoim”, także mogą stać się cennymi obserwacjami. Może się okazać, że nie tylko nad stopami warto się pochylić, ale nad diagnozą i wsparciem innych sfer u dziecka.

W każdym z przypadków, to co można robić, aby nie tracić czasu przed konsultacją z wybranymi specjalistami, to masowanie stóp.

Zazwyczaj lepiej tolerowany jest dotyk przez ubranie (skarpetkę), jak również bazujący na ugniataniu/uciskaniu/rozcieraniu, niż delikatnym głaskaniu. Warto podczas masowania pomasować również dziecku plecy. Obserwować, w którym miejscu dziecko preferuje dotyk, a w którym go unika.

Tak spędzony czas wpłynie nie tylko na chód dziecka. Pozytywne efekty zauważymy także w koncentracji, świadomości ciała, koordynacji i przede wszystkim w relacji z dzieckiem. Bezcenne

Powyższego tekstu nie należy traktować jako porady fizjoterapeutycznej. W przypadku niepokojących zachowań i objawów u dziecka zaleca się indywidualną wizytę z wybranym specjalistą (fizjoterapeutą, lekarzem neurologiem, ortopedą, psychologiem).

/Anna Maksim – fizjoterapeuta dziecięcy/

Zawsze należy pamiętać, że lepiej zapobiegać niż leczyć. W związku z tym nasza baczna obserwacja, bycie przy dziecku i dostrzeganie jego różnych zachowań, także tych niepokojących jest w tym względzie kluczowe.

Jednak nie dajmy się zwariować i pamiętajmy, że jeden, dwa przypadki nie stanowią o problemie 🙂

Pięknych, wspólnych, chwil życzę 🙂

Be First to Comment

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *